به وبلاگ بین الحرمین خوش آمدید

لینک زیر مجموعه موضوعات وبلاگ

binolharamain — Fri, 09 Jan 2009 05:34:18 GMT

بسم الله الرّحمن الرّحیم

برای سهولت دسترسی شما مخاطبین گرامی لینک زیر مجموعه کل مطالب وبلاگ را در اینجا قرار می دهم . ان شائالله که مطالب این وبلاگ در ایام محرم و صفر برای شما دوستان محترم مفید واقع شود

*****************************************************

آیات قرآن و امام حسین علیه السلام

*****************************************************

آیات قرآن و امام حسین علیه السلام _ بخش اول

آیات قرآن و امام حسین علیه السلام _ بخش دوم

آیات قرآن و امام حسین علیه السلام _ بخش سوم

آیات قرآن و امام حسین علیه السلام _ بخش چهارم

آیات قرآن و امام حسین علیه السلام _ بخش پنجم

*****************************************************

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام

*****************************************************

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش اول

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش دوم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش سوم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش چهارم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش پنجم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش ششم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش هفتم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش هشتم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش نهم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش دهم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ بخش یازدهم

*****************************************************

مقالات درباره امام حسین علیه السلام

*****************************************************

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله اول

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله دوم

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله سوم

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله چهارم

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله پنجم

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله ششم

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ مقاله هفتم

مقالات درباره امام حسین علیه السلام _ قسمت هشتم

*****************************************************

سیره عملی امام حسین علیه السلام

*****************************************************

سیره عملی امام حسین علیه السلام _ بخش اول

سیره عملی امام حسین علیه السلام _ بخش دوم

*****************************************************

مجموعه احادیث امام حسین علیه السلام

*****************************************************

مجموعه احادیث امام حسین علیه السلام _ بخش اول

مجموعه احادیث امام حسین علیه السلام _ بخش دوم

مجموعه احادیث امام حسین علیه السلام _ بخش سوم

*****************************************************

مطالب دیگر وبلاگ بین الحرمین

*****************************************************

نواهـــــــــــــای عاشـــــــورائی _ بخش اول

نواهـــــــــــــای عاشـــــــــورائی _ بخش دوم

معرفی شصت کتاب پیرامون امام حسین علیه السلام

مداحی _ قسمت دوم

binolharamain — Thu, 08 Jan 2009 12:31:18 GMT

Download	Play	محمود کريمي	از کوچيکيم تا به حالا
Download	Play	محمود کريمي	بميرم سرت چون سر پدرت شد
Download	Play	محمود کريمي	يا ابو فاضل ، يا عباس
Download	Play	محمود کريمي	وقتي دلم پر مي زنه تو صحن
Download	Play	محمود کريمي	سري به نيزه بلند است
Download	Play	محمود کريمي	خوشم که در دو دنيا
Download	Play	عبدالرضا هلالي	شب جمعه که مي شه دل منو تنها
Download	Play	عبدالرضا هلالي	علمدار علمدار علمدار
Download	Play	عبدالرضا هلالي	ديوانه ، ديوانه مي رفتم قلندري
Download	Play	عبدالرضا هلالي	نسيمي جان فزا مي آيد
Download	Play	عبدالرضا هلالي	در خون برادر من
Download	Play	عبدالرضا هلالي	ديدن کربلاي تو اگه يه روزي پا بده
Download	Play	عبدالرضا هلالي	ذليل محضرت مي شم
Download	Play	عبدالرضا هلالي	داني که چرا آب فرات
Download	Play	عبدالرضا هلالي	اين دل رميده من در انتظار
Download	Play	عبدالرضا هلالي	بين همه جا عشق دل ما
Download	Play	عبدالرضا هلالي	از همون روزائي که يادم دادن
Download	Play	عبدالرضا هلالي	اين دل رميده من در انتظار حرم يار
Download	Play	عبدالرضا هلالي	دلم بهونه مي گيره
Download	Play	عبدالرضا هلالي	به ابي انت و امي
Download	Play	عبدالرضا هلالي	جايي که دلم پر زد و برنمي گرده
Download	Play	عبدالرضا هلالي	ابي عبدالله يا ثارالله
Download	Play	عبدالرضا هلالي	بده ساقي مي نابي
Download	Play	عبدالرضا هلالي	رسم به والله تو ناز يتيم مي خرن
Download	Play	سعيد حداديان	دلم اسير نام حسين
Download	Play	سعيد حداديان	انا قتيل العبرات
Download	Play	حسين حداديان	بوي سيب و حرم حبيب
Download	Play	حسين حداديان	چشمهاي قشنگ عباس
Download	Play	سيب سرخي	باب الحرم ، باب الحسين حرم
Download	Play	سيب سرخي	ذکر يا حسين ما دنيا رو برهم مي زنه
Download	Play	سيب سرخي	حسين ، واي حسين
Download	Play	اکبري	هر کس به کسي نازد
Download	Play	اکبري	حسين يا حسين
Download	Play	اکبري	اگه ديوانه نديدي
Download	Play	بني فاطمه	حسين واي
Download	Play	قدمي	حسين ، حسين آقام

مجموعه احادیث _ 3

binolharamain — Sat, 03 Jan 2009 12:04:18 GMT

مجموعه احادیث از امام حسین علیه السلام ـ قسمت سوم

شکر نعمتهای گذشته موجب مي شود که خدای متعال نعمتهای تازه ای به انسان لطف کند.
نزهة الناظر و تنبيه الخاطر، ص (80 )

امين مپندار مگر آن کس را که از خدا بترسد.
بلاغة الحسين (ع )، ص (292 )

از حضرت پرسيدند فضيلت چيست ؟ فرمودند: "مالک زبان بودن و بذل نيکي ".
بلاغة الحسين (ع )، (332 )

ای مردم ، در صفات عالی و پسنديده با يکديگر رقابت کنيد و در به دست آوردن
فرصتهای نيک سرعت نماييد، آن عمل خيری را که در انجامش سرعت نداشته ايد، کاری
شايسته نشماريد، با در آغوش گرفتن شاهد پيروزی سپاس و ستايش ديگران را به دست
آوريد با سستی در کارهای نيک و با تنبلی خويشتن را مورد ملامت قرار ندهيد.
بحار الانوار، ج ,78 ص (121 )

اين را دانسته باشيد عاليترين نعمتهايی که خداوند به شما داده است ، احتياجهايی است که

مردم به شما دارند، مراقب باشيد که با بی اعتنايی به نيازمندان ، اين نعمتها را رد نکنيد که
تبديل به نقمت و بلا خواهد شد. بدانيد که کار نيک علاوه بر آن که موجب ستايشگری
مردم است ، به دنبال آن هم پاداش الهی در کار است . اگر ممکن بود که (کار نيک )
را به صورت انسانی ببينيد، او را شخصی خوش رو، بسيار زيبا مشاهده مي کرديد، که
هر بيننده ای از ديدارش لذت مي برد، و چنانچه مي شد (کار زشت ) را به صورت انسان
ببينيد، شخصی زشت و بدقيافه به چشم شما مي آمد که دلها از آن نفرت مي گشت و
چشمها از ديدار روی نحسش فرو بسته مي شد.
بحار الانوار، ج ,78 ص (121 )

جوانمردترين افراد کسی است که با داشتن قدرت و دست يافتن بر دشمن خويشتن ، از
او درگذرد.
بحار الانوار، ج ,78 ص (121 )

آن کس در صله رحم بهتر است که نسبت به خويشاوندانی که با او قطع رابطه
کرده اند، دلجويی و صله رحم نمايد.
بحار الانوار، ج ,78 ص (121 )

اين را بدانيد هر کس بار غمی از دوش مسلمانی بردارد، خداوند اندوه دنيا و آخرت
را از او دور خواهد ساخت ، و هر کس به ديگران نيکی کند، خداوند به او نيکی خواهد
فرمود، زيرا که خدا افراد نيکوکار را دوست مي دارد.
بحار الانوار، ج ,78 ص (122 )

بردباری زينت انسان است ، وفای به وعده ها و عهدها نشانه جوانمردی است ،
پيوند با ديگران نعمت است .
بحار الانوار، ج ,78 ص (122 )

تکبر نوعی خودستايی و خودخواهی بيجاست ، و شتابزدگی در کارها نوعی ابلهی است ،
و ابلهی نشانه ضعف روحی است ، و زياده روی در هر چيز موجب هلاکت است .
بحار الانوار، ج ,78 ص (122 )

آگاه باشيد، جنگ فتنه ای است که ناملايمات آن انسان را به ترس وامي دارد و طعم آن بيش
از حد سخت و بد است که جرعه جرعه نوشانيده مي شود. مرد ميدان و قهرمان کارزار کسی است
که آماده پيکار گردد و با تدارک افراد و ساز و برگ لازم پيش از جنگ از زخم شمشير
دشمن نهراسد، و هر کس در جنگ پيش از رسيدن فرصت و تدارک ساز و برگ و بصيرت
در کار، به ميدان شتافت ، سزد که به قوم و کسان خويش سودی نرسانده باشد، هر چند در دام
هلاکت افتد.
بحار الانوار، ج ,32 ص (405 )

شما را به تقوا و خويشتن داری سفارش مي کنم و شما را از روزهای خدا (روز قيامت و
مرگ و...) مي ترسانم و شما را اندرز مي دهم . فکر کنيد به آن هنگام که مرگ با آن
قيافه هول انگيز و آمدن نامطلوب و طعم ناگوارش ، در روح شما چنگ انداخته و ميان
شما و عمل فاصله گشته است ، باز هم در طول عمر به فکر تن پروری باشيد. مي بينم
شما را که مصيبت مرگ ناگهان گريبانگيرتان شده است و شما را از روی زمين به
اندرون مي کشاند و از بلندی زمين به پستی آن مي نشاند و از انس و الفت زمين به
سوی وحشت قبر منتقل مي سازد و از روشنايی و صفای زمين به درون تاريکی و ظلمت قبر
مي برد و از صحنه پهناور آن به تنگنای گور مي کشاند، به آن زندانی که نزديکترين
بستگان هم ملاقات ندارند، به جايی که بيمارش عيادت ندارد و به هيچ ناله و
فريادی پاسخ نمي دهند. خداوند ما و شما را بر مشکلات اين روز پيروز سازد، و ما و
شما را از مجازات آن روز نجات بخشد، و ما و شما را مستوجب پاداش عظيم قرار
دهد.
بحار الانوار، ج ,78 ص (120 )

مقاله هشتم _ وفاق ملى در پرتو عزت وافتخار حسينى

binolharamain — Mon, 29 Dec 2008 04:18:18 GMT

وفاق ملى در پرتو عزت وافتخار حسينى

مقالهاي با عنوان مردمسالاي و وفاق ملي، خودكامگي و نفاق ملي از آقاي رضا صالحجلالي در تاريخ 28/1/81 در نشرية مردمسالاري به چاپ رسيد. ايشان در مقالة خود با بررسي جامعهشناسانه و تاريخي نسبت به مردم ايران، به مسئله وفاق ملي اشاره ميكنند و ضمن تأكيد بر اين مطلب به نتايجي دست مييابند كه به نظر ميرسد كمي دو از انصاف و قابل تأمل بيشتر است.

لذا ما در اين مختصر بر آن شديم تا به بررسي تحليل ايشان بپردازيم نويسنده با تحليلي يك جانبه نسبت به مسائل ايران مدعي ميشوند رفتار حاكميت با خواست و رضايت اكثريت در تضاد است و در واقع تصويري از نظام ارائه ميدهند كه گويا خواست اكثريت مردم ايران مخالف با سياست نظام وعلمكرد آن در قبال مسائل داخلي و خارجي ميباشد ايشان در ادامة اين تحليل با توجّه به رويكرد سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال مردم مظلوم فلسطين تأكيد ميكند هيچ ملتي از جانب كسي مسئول نجات بشريت نيست خصوصاً آنكه خود آن ملّت به لحاظ ريشهاي سست و متزلزل باشد. امّا آيا به راستي واقعيت چنين است؟

معلوم نيست نويسندة محترم با كدام تحقيق و بررسي به اين نتايج رسيده اند آيا بيان اين ادعاها كه چيزي جز تكرار اتهامات رسانههاي استكباري و تبليغات شوم آنان بر ضد مردم ايران نميباشد ضدّ وفاتق ملّي نيست؟

بسي جاي تعجب است كه ايشان دقيقاً در مقطعي از زمان به مخالفت با سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال حمايت از مردم ستمديدة فلسطين برخاسته كه خشم جهاني نسبت به تجاوزات و غارتگريهاي رژيم صهيونيستي به اوج رسيده است و هر ناظر بيطرفي نسبت به جنايات اين رژيم اعلام انزجار كرده است. در وضعيت فعلي غير از دولت آمريكا كشوري را نميتوان سراغ داشت كه از جنايات رژيم صهيونيستي حمايت كند. بلكه حتي دولتهائي هم كه تا ديروز نسبت به اين قضيه سكوت اختيار ميكردند، اكنون تحت فشار افكار عمومي، در قبال اسرائيل موضعي منفي اتخاذ ميكنند. پس چگونه ميتوان خصوصاًدر اين شرائط كه جامعة جهاني مخالفت خود را با قتلعام فلسطينيان اعلام كردهاند، ادعا كرد كه اعلام حمايت از مردم مظلوم فلسطين در تضاد با منافع ملي و و وفاق عمومي است؟ و آيا به راستي مردم ايران مخالف سياسي نظام و خواهان اعلام بيطرفي نسبت به قضية فلسطين هستند؟ اگر چنين است پس تظاهرات ميليوني مردم ايران در 22 بهمن و اجتماعات گسترده و مكرر بعد از آن همگام با ساير كشورها در جهت حمايت از مردم داغديدة فلسطين و اعلام انزجار عمومي نسبت به جنايات اسرائيل را چگونه بايد توجيه كرد؟

اگر خواست ميليوني مردم ايران را كه به اعتراف بسياري از رسانههاي خارجي،[1] يك رفراندوم عمومي در جهت حمايت از عملكرد سياسي نظام و تأئيد آن بود، ندانيم پس چه نامي برازندة آن خواهد بود؟ مگر اينكه بخواهيم نظر تعدا معدودي به اصطلاح روشنفكر را جايگزين خواست عموم كنيم لكن اكثريت و عموم جامعه را نميتوان در قالب خواص گنجانيد. مردم ايران به حق معتقدند كنار آمدن با دولت غاصب صهيونيستي كه ايده تشكيل اسرائيل بزرگ و تصرف از نيل تا فرات راجزو اهداف اساسي خود ميپندارد[2] برخلاف منافع و آرمانهاي انقلاب و نظام اسلامي است و اين مطلب را به كرّات در تجمعات گستردة خود در سراسر خاك ايران اسلامي به اثبات رسانيدهاند، پس چگونه ميتوان مخالفت با اين دولت غاصب را در تضاد با منافع ملي ارزيابي كرد؟ علاوه بر اين آيا با صرف وجود مسائل و مشكلات داخلي ميتوان نسبت به جريانات خارجي بيتفاوت ماند؟

ملّت مسلمان ايران معتقد به آئيني است كه پيامبرش فرمود هر كس صلح كند در حالي كه نسبت به امور مسلمين بياهتمام بماند مسلمان نيست.[3] مگر پيروي از حق و حمايت از مظلوم جزو اهداف و آرمانهاي اصل انقلاب و بلكه اسلام نيست؟[4] ويژگي بنيادين انقلاب اسلامي ايران با تأكيد قانون اساسي،[5] مكتبي و اسلامي بودن آن است و اسلامي با بيتفاوتي نسبت به ظلم و بيعدالتي در هر نقطه از جهان مخالف است.

نكتة ديگري كه قابل تأميل است اين است كه ايشان وضعيت فعلي نظام جمهوري اسلامي ايران را بطور متزلزل و به اصطلاح خود ايشان بنا شده بر روي شنهاي روان توصيف ميكند. اثبات يا ردّ اين ادعا، با مقايسة وضعيت كنوني نسبت به دو دهه گذشته از انقلاب به خوبي رشن ميشود. انقلاب اسلامي بعد از پيروزي، دورانهاي بسيار سختتر و بحرانيتري را پشتسر گذاشته كه از ديد هيچ ناظري به دور نيست لكن عليرغم دشمنيهاي مخالفان هرچه از عمر انقلاب ميگذرد قدرت و استحكام پايههاي آن محكمتر شده و به لحاظ حمايت مردمي از آن، استوارتر از گذشته به راه خود ادامه ميدهد دشمني آمريكا و حاميانش نسبت به مردم ايران چيز تازهاي نيست خصومت آمريكا با انقلاب اسلامي بلافاصله پس از پيروزي انقلاب آغاز شد تنها تفاوتِ وضعيت فعلي با گذشته، عجز و زبوني بيشتر آمريكا در مقابله با مردم ايران بوده است سياستهاي دولتمردان آمريكا در هيچ زماني پيش از زماني كنوني مورد نفرت و انزجار قرار نگرفته و هيچگاه تا به اين حد كشورهاي جهان در برابر يكهتازيهاي آمريكا موضع يكساني اتخاذ نكردهاند حتي همپيمانان سرسخت اين دولت نيز هم اينك در ادامه همكاري با آمريكا دچار تزلزل شدهاند. مردم ايران در طول تاريخ ديني خود نشان دادهاند كه هرگز نيستند به زير بار ظلم و ذلت بروند بلكه با الهام از راه ظلم ستيزي حسين بن علي ـ عليه السّلام ـ عزت و افتخار خود را بر ذلت پذيرش سلطة بيگانگان و تسليم در برابر آنان ترجيح دادهاند و قطعاً منافع ملي هم ايجاب ميكند كه مسئولين نظام با توجّه به اين فرهنگ ديني مردم كه ريشه در عمق جان اين مرز و بوم دارد به دنبال پيروي از حق و حقيقت باشند و نه همكاري با ظلم و جور كه «وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ».[6]

[1] . نشرية كيهان، 24/11/80 به نقل از نيويرك تاميز و ديگران.

[2] . بند فوق جزو آرمانهاي اصولي اسرائيل است كه در قانون اساسي اين دولت بر آن تاكيد شده است.

[3] . «من اصبحَ و لم يهتّم بامور المسلمين فليس بسلم».

[4] . مقدمة قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران.

[5] . همان.

[6] . سورة مائده،آية

معرفی بیش از شصت کتاب فارسی و عربی در مورد امام حسین علیه السلام

binolharamain — Sun, 28 Dec 2008 09:12:18 GMT

كتابشناسى امام حسين(ع)

1 مأساة احدى و ستين وثورة الخالدين (فى حياة الامام الحسين (ع ) و استشهاده و أصحابه ). لعبد الحسين نور الدين .

بيروت : دار الفردوس , ط 19861م , 284ص , 24سم .

2 مأساة الحسين بين السائل و المجيب .

للشيخ عبدالوهاب الكاشى .
بيروت : دارالزهراء.
قم : منشورات الرضى , ط 2 1363ش , 190ص .

3 ماهيت نهضت امام حسين (ع ) (بالفارسية).

للشهيد الشيخ مرتضى المطهرى .
قم : جماعة المدرسين فى الحوزة, 32ص , 17م .

4 مبعوث الحسين (ع ).

> دراسة تحليلة لاءول مراحل ثورة الامام الحسين (ع ) فى الكوفة بقيادة مسلم بن عقيل (ع ).
لمحمد على عابدين .
قم : جماعة المدرسين فى الحوزه العلمية, 1366ش 1987 256ص , 24سم .

5 المتخلفون عن الثورة.

للشيخ محمد مهدى الاصفى .
رسالة الحسين س 1 ع 2 6 متن كهن أدبى تاريخى قيام مختار (مختار نامه ). (بالفارسية).
اعداد: محمد چنگيزى .
طهران : مركز نشر فرهنگى رجاء, 1368ش , 25+ 490ص .

7 مثير الاءحزان .

(مقتل ).
لابن نما الحلى . الشيخ نجم الدين جعفر بن نجيب الدين محمد بن جعفر بن أبى البقاء هبة الله ابن نما الحلى ت 645ه.
طبع فى :
طهران : 1318ه, 335+ 93ص , حجرية (مع : قرة العين لاخذ ثار الحسين ).
بمبى : 1326ه 7987ص 56ص , 21م , حجرية (مع : مقتل أبى مخنف , واللهوف ).
النجف الاشرف : دار الكتب التجارية, 1369ه, 134ص , 21سم (تقديم : الشيخ عبدالمولى الطريحى ).
قم : مدرسة الامام المهدى (تحقيق : مدرسة الامام المهدى ).
كما طبع الكتاب فى ايران منضما للمجلد العاشر من بحار الانوار.
انظر: ايضاح المكنون 4282 الذريعة 34919 2222 فهرس مشار العربى 784 معجم المطبوعات النجفية 299ـ 300

8 المجالس الحسينة.

للشيخ محمد جواد مغنية .
بيروت : دار التيار الجديد.

9 المجالس السنية فى مناقب و مصائب العترة النبوية.

للسيد محسن الامين الحسينى العاملى ت 1371ه.
بيروت : 1963م .
النجف الاشرف : دار النعمان , ط 3 24سم .
النجف الاشرف : المكتبة الحيدرية, 1385ه.
بيروت : دار التعارف ط 5 1394ه, 764ص , 14* 21سم .
قم : مكتبة الرضى .
و قد ترجمه الى الفارسية أبو القاسم الموسوى الاصفهانى .
أنظر: الذريعة 36119 معارف الرجال 1862 شعراء الغرى 2607

10 مجموعة الخطب : للحسين بن على (ع ).

تقديم : السيد جواد شبر.
النجف الاشرف : مطبعة الغرى الحديثة, 1384ه, 32ص .

11 محاضرات فى الثورة الحسينية.

للسيد محمود الهاشمى .
قم المقدسة: مكتب السيد محمود الهاشمى , 1983 ,110ص 21سم (سلسلة من هدى الاسلامـ 2.

12 محاضرات فى المجالس الحسينية.

لعبد الوهاب الكاشى .
بيروت : دار الزهراء, ط 1 1975م , 164ص , 24سم .
قم : منشورات الرضى , 1405هـ, 164ص , 24م .

13 مختار ثقفى آينهء عصر اموى . (فارسى ).

للدكتور على حسن الخر بوطلى .
ترجمة: ابوالفضل بن مير سيد على نقى طباطبائى .
طهران : انتشارات پديده , 1345ش 303ص , 17سم .
أنظر: فهرس مشار 4634

14 المختار الثقفى .

مرآة العصر الاموى .
للدكتور على حسين الخر بوطلى .
القاهرة: مكتبة مصر, 1976م (أعلام العرب ).

15 المختار من مقتل بحارالانوار.

عرض وثائقى موجز لاحداث ثورة الحسين (ع ).
اعداد: مجمع الفكر الاسلامى .
قم : دارالكتاب الاسلامى , 1369ش = 1990م , 174ص .

16 مردما فوق انسان , سيد الشهداء (ع ) (بالفارسية).

لعلى اكبر قريشى .
قم : دارالتبليغ الاسلامى , 1358ش , 304ص .

17 مسلم بن عقيل و اسرار پايتخت طوفانى كوفه . (فارسى ).

لميرزا خليل بن ابى طالب الصيمرى السكمره اى .
طهران : 1328ش , 54+ 712ص , 21سم .
طهران : اسلامية, 1352ش .
طهران : 1367ش , 712 .
أنظر الذريعة 2421 فهرس مشار 4751

18 مشهد الحسين و بيوتات كربلاء.

لمجيد الهر (1910م ـ).
كربلاء: 1962م ـ 1964م , 4ج .

19 مصباح الحرمين در اسرار حج و شهادت امام حسين (ع ) <فارسى >.

للاخوند عبدالجبار بن زين العابدين پيشنماز زاده اسكوئى .
تفليس : 1323ه 459ص .
تفليس : 1322ه 478.
تبريز: 459ص , حجرية.
تبريز: 1329ه, حجرية.

20 مع بطلة كربلاء.

للشيخ محمد جواد مغنية.
بيروت : دارالجواد, ط 4 1984م .

21 مع الحسين فى نهضته .

للشيخ أسد حيدر.
بيروت : دار التعارف للمطبوعات , ط 3 1399ه, 336ص .

22 معجزه تاريخ .

(حول شهادة الامام الحسين (ع ), بالفارسية).
لخليل الكمره اى .
ايران : ج 5 400ص , 24سم .
طهران : اسلامية, 1354ش ـ 1976م , ج 6 480ص .

23 معجم ما كتب عن الامام الحسين (ع ) .

(و هو القسم الخامس من معجم ما كتب عن الرسول و أهل البيت ).
لعبد الجبال الرفاعى القحطانى .
(و هو هذا الكتاب ).

24 معرفت الحسين (ع ) (فارسى ).

لحسين جلالى شاهرودى .
مشهد: 1366ش 1987م , 328ص , 21سم .

25 معصوم پنجم : حسين بن على (ع ) (فارسى ).

لجواد فاضل .
طهران : على اكبر علمى , 1337ش , 421ص , 21سم .
أنظر: فهرس مشار 4825

26 مفتاح البكاء.

(فارسى , ترجمة مقتل ابى مخنف ).
لمحمد طاهر بن محمد باقر الموسوى الدزفولى .
طبع فى : ايران : 1322ه, 240ص , حجرية.
أنظر: الذريعة 32121 خطى فارسى لمنزوى 4548

27 مقالاتى دربارهء حضرت امام حسين (ع ) (فارسى ).

قم : انتشارات شفق , 1357ش , 180ص .

28 مقتل الحسين (ع ).(بالفارسية)لابى مخنف .

ترجمة محمد باقر, و محمد صادق أنصارى .
قم : دارالكتاب , 1364ش , 320ص , 24سم .

29 مقتل الحسين .

للشيخ محمد حسين آل كاشف الغطاء.
النجف الاشرف : المطبعة الحيدرية, ط 1 1384ه, 128ص (تقديم : محمد شريف آل كاشف الغطاء).

30 مقتل الحسين .

لضياء الدين ابى المؤيد الموفق بن أحمد الحنفى المكى الخوارزمى المعروف بالخطيب الخوارزمى و اخطب خوارزم ت 1370ه.

31 مقتل الحسين (ع ) أو حديث كربلاء.

للسيد عبدالرزاق الموسوى المقرم .
النجف الاشرف : المطبعة الحيدرية, 1367ه, 268ص , 21سم .
النجف الاشرف : ط 2 1376, ط 3 1383ه, 488ص .
بيروت : دارالكتاب الاسلامى , ط 5 1399ه 1979م , 408ص .
طهران : مؤسسة البعثة, 13661987م , 412 24سم .
أنظر: الذريعة 2522 31 و فى ج 25ص 135ذكره بعنوان : وقعة الحسين يوم عاشوراء.

32 مقتل الحسين أو واقعة الطف .

للسيد محمد تقى بحر العلوم (1318ـ 1393ه).
تقديم و تعليق : السيد حسين بن محمد تقى بحر العلوم .
النجف الاءشف : مكتبة العلمين , 1398ه.
بيروت : دار الزهراء, 1985م , 1986 بيروت : دارالتعارف .

33 مكين الاساس فى احوال ابى الفضل العباس .

(فارسى , فى حياة أبى الفضل العباس , و هذه الرسالة هى الجزء الثالث من كتاب المؤلف : كبريت أحمر).
للشيخ محمد باقر بن محمد حسن البيرجندى القائنى ت 1352ه.
نسخة فى : المرعشى بقم مجموعة 3417من 1پ ـ 11پ .
طبع فى ايران .
انظر: فهرست المرعشى 2029 الذريعة 18222

34 ملامح من ثورة الحسين .

للشيخ محمد مهدى شمس الدين .
الاضواء (النجف الاشرف ) س 1 ع 2(13801ه), ص 39ـ 42

35 ملحق الدر النضيد فى مراثى الحسين الشهيد (ع ) للسيد محسن الامينى العاملى .

صيدا: 1346ه, 76ص , 21سم (مع : الدر النضيد للمؤلف ).
أنظر: الذريعة 19822

36 الملحمة الحسينية.

للشهيد الشيخ مرتضى المطهرى .
بيروت : الدار الاسلامية, 1410ه ـ 1990م , 3ج .
قم : المركز العالمى للدراسات الاسلامية, 1411ه = 1990م , 3ج , 281+ 265+ 382ص , 24سم .

37 من أجل عاشوراء اسلامية .

للسيد محمد حسين فضل الله .
فى : آفاق اسلامية و مواضيع اخرى 155ـ 167 بيروت : دار الزاهراء, ط 1 1400ه ـ 1980م , (اخترنا لك , 4.

38 من وحى الثورة الحسينية.

لهاشم معروف الحسنى .
بيروت : دارالقلم , 200ص , 24سم .

39 منهاج الدموع .

لعلى قرنى گلپايگانى .
قم : دارالفكر, ط 3 1369ش , 472 .

40 المواسم و المراسم فى الاسلام .

للسيد جعفر مرتضى العاملى .
طهران : منظمة الاعلام الاسلامى .

41 المواكب الحسينية.

للشيخ عبدالله المامقانى .
النجف الاشرف : مطبعة المرتضوية, 1345ه, 17ص , حجرية.

42 المواكب الحسينية.

للشيخ محمد حسين كاشف الغطاء.
النجف الاشرف : 1335 ه (مع مجموعة).
النجف الاشرف : 1345ه 28ص , 21سم .
أنظر: الذريعة 23223

43 موجباتى كه امام حسين را وادار به قيام كرد. (فارسى ).

لمحمد ابراهيم آيتى , و مرتضى مطهرى .
طهران : 1977م , 176ص .

44 موضوعات و منابع بحث از قيام كربلاء (بالفارسية).

لجواد محدثى .
طهران : سازمان تبليغات اسلامى , مركز الطب و النشر, 1369ش = 1990م , 48ص .

45 ناسخ التواريخ .

(طراز المذهب در احوال حضرت زينب (ع ), فارسى ).
لعباس قلى بن محمد تقى سپهر الثانى طبع فى :
طهران : 1315ه, 408ص , حجرية, و 1319ه, 398ص , حجرية, و 1323ه, و 323ص , حجرية, و د. ت , اميركبير, 157+ 474ص , و 1347ش , اسلامية, ط 6 680ص , و 1364ش , 682ص , (تصحيح : محمد باقر البهبودى ), بمبى , 1322ه, 660ص , حجرية.

46 ناسخ التواريخ .

(فارسى , المجلد السادس الخاص بسيد الشهداء (ع )).
للسان الملك محمد تقى سپهر.
طبع فى :
طهران : 1307ه, 550ص , حجرية, و 1312ه, 550ص , حجرية, و 1324ه, 550 حجرية, و 1337ه, 520ص , و 1348ه, 547 حجرية, و 1377ه 398+ 400ص , ود.ت , اسلامية, (تصحيح : محمد باقر البهبودى ).
تبريز: 1318ه, 550ص , حجرية.
قم : 1377ه 398+ 805ص .
بمبى : 1309ه 550ص , حجرية.
طهران : اسلامية ط 3 1368ش , ج 4من مج 6 398ص .
طهران : اسلامية, ط 3 1368ش , ج 6 398ص .
طهران : اسلامية, ط 3 1368ش , ج 2من مج 6 400ص .

47 نبذة من السياسة الحسينية.

للشيخ محمد حسين آل كاشف الغطاء (1294ـ 1373ه).
النجف الاشرف : المطبعة العلوية, 1349ه, 43ص , 21سم .
قم : مؤسسة دارالكتاب , 109ص , 17سم .
أنظر: شعراء الغرى 1218 الذريعة 3724 معجم المطبوعات النجفية 358 48 نخبة المصائب منتخب زندگانى ابا عبدالله الحسين (ع ) (فارسى ).
للسيد محمد صحفى .
قم : 1347ش , 335ص , (باهتمام : محمود صحفى ).

49 نفس المهموم فى مقتل ابى عبدالله الحسين المظلوم .

للشيخ عباس القمى .
طهران : 1355ه, 336ص , حجرية.
طهران : اسلامية, 1368ه, 394ص .
طهران : 1350ه 337ص , 21سم , حجرية.
قم : مكتبة بصيرتى , 1405ه, 718ص , 24سم (تحقيق : الشيخ رضا استادى ).

50 نقش زنان در تاريخ عاشورا.

(دورالمرأة فى ثورة الامام الحسين (ع ), بالفارسية).
لعلى قائمى .
قم : شفق , 1360ش , 111 .

51 نهج الشهادة.

(حول ثورة الحسين (ع )).
لمرتضى الحسنى .
بيروت : مؤسسة الوفاء, 1404ه, 1984م , 260ص , 24سم .

52 نهضة الحسين .

أو سلسلة حوادث تاريخية حول فاجعة سيدنا الحسين ابن على عليهما السلام مأخوذة من أوثق المصادر و بطرز اجتماعى جديد يحلل و يعلل الوقايع على اسلوب فلسفى فريد فى بابه .
تأليف : هبة الدين الحسينى الشهرستانى .
بغداد: مطبعة دار السلام , ط 1 1345ه, 1926 .
بغداد: مطبعة الجزيرة, ط 2باضافات و تنقيح , 1355ه ـ 1937م , ح + 134+ جـ ص , 24سم .
النجف الاشرف : المطبعة الحيدرية ط 3 1946م , 125ص , 24سم .
بغداد: ط 5 1969م .
قم : منشورات الشريف الرضى , ط 2 1363ش , 185ص , 24سم .
(ترجم للفارسية والانگليزية).
أنظر: الذريعة 43024 شعراء الغرى 7610 53 النهضة الحسينية.
للشهيد السيد عبدالحسين دستغيب .
بيروت : الدار الاسلامية.

54 نيايش حسين (ع ) در بيابان عرفات با خدايش . (بالفارسية).

لمحمد تقى جعفرى تبريزى , (1302ه ـ).
طهران : ولى عصر (عج ), 1361ش , 139ص .

55 هجرة الحسين . للشيخ أسد حيدر.

البيان (النجف الاشرف ) س 2 ع 35ـ 39(13672ه ـ 194712م ), ص 1008ـ 1009 56 وارث الانبياء .
للشيخ محمد مهدى الاصفى .
تحت الطبع .
سيصدر عن : مركز الدراسات الحسينية فى قم .

57 الوثائق الرسمية لثورة الامام الحسين (ع ).

للسيد عبدالكريم الحسين القزوينى .
قم : مكتبة الشهيد الصدر, 1363ش ـ 1984م , 264ص , 21سم .

58 وسائل المنتجبين فى ترجمه خصائص الحسين (بالفارسية).

للشيخ جعفربن حسين شوشترى , ترجمة ميرزا حسين بن على اكبر شريعتمدار تبريزى .
طهران : 1308ه, حجرية, 24سم .
طهران : 1320ه, حجرية, 243ص , رحلى .

59 الوقايع و الحوادث : محرم الحرام .

لمحمد باقر ملبوبى .
قم : دارالعلم , ط 4 1369ش = 1990م , ج 2 419ص , ج 3 387ص .

60 ياران با وفاى حسين (ع ).

(ترجمة ابصار العين فى انصار الحسين (ع ), بالفارسية).
للشيخ محمد طاهرى سماوى .
ترجمة: على رضا خسروانى .
طهران : ج + 196ص , 21سم .
أنظر: فهرس مشار 5578

61 يك بررسى مختصر پيرامون قيام مقدس شهيد جاويد حسين بن على (ع ). (فارسى ).

لمحمد حسين اشعرى , و حسين كريمى , و حسن آل طه .
طهران : ط 2 1350ش , 123ص , 21سم .
(تقديم العلامة الطباطبائى ).

62 يك شب و روز عاشورا. (فارسى ).

خليل كمره اى .
طبع طهران اميركبير, 1362ش , 226ص .

معجم ما كتب عن الرسول و اهل البيت (ع) , عبد الجبار رفاعى جلد هشتم

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ 11

binolharamain — Wed, 24 Dec 2008 04:11:18 GMT

16ـ قيس بن مسهّر

قيس، فرزند مسهر از دلاوران با شرافت «بني صيدا» و از دوستداران مخلص اهل بيت(عليهم السلام) و از ياران باوفاي امام حسين(عليه السلام) به شمار مي آمد.

آن گاه كه بزرگان كوفه از امام حسين(عليه السلام) براي آمدن به آن شهر دعوت كردند، قيس به اتفاق «عبدالله ارحبي» با 53 نامه به خدمت آن حضرت رسيد. وي پس از رساندن نامه كوفيان، به دستو امام حسين(عليه السلام) با حضرت مسلم به همراه دو نفر راهنما و شماري ديگر از ياران، به كوفه بازگشت.

در مسير راه پس از آن كه دو راهنما از تشنگي جان باختند، حضرت مسلم(عليه السلام) نامه اي را توسط قيس براي امام فرستاد و از آن حضرت درخواست نمود كه او را از اين مأموريت معاف كند. امام حسين(عليه السلام) در پاسخ، نامه اي مبني بر نپذيرفتن خواسته او برايش نوشت و توسط قيس برايش فرستاد. و از وي خواست تا به راه خود ادامه داده و به كوفه برود.

پس از ورود مسلم به كوفه و استقبالي كه از وي شد، مسلم نامه اي توسط قيس براي امام حسين (عليه السلام) فرستاد و در آن نامه صدق دعوت كوفيان را مورد تأييد قرار داد. و آمدن آن حضرت را به كوفه بي خطر و بلا مانع دانست. پس از آن قيس نامه را به آن حضرت رساند و تا رسيدن به كربلا ايشان را همراهي نمود.

هنگامي كه ابي عبدالله(عليه السلام) به منزلگاه «حاجر» در منطقه «بطن الرمه» رسيد، نامه اي براي شيعيان كوفه نوشت و به آنان يادآور شد كه تا اندك زماني ديگر نزد آنان خواهد رسيد. حضرت اين نامه را توسط قيس به كوفه فرستاد[113].

مأمور شجاع

قيس در قادسيه توسط مأمور ابن زياد به نام حصين بن تميم دستگير شد. و در همان لحظه نامه امام(عليه السلام) را از ميان برد. حصين او را نزد ابن زياد آورد و ماجرا را بازگو كرد.

ابن زياد پرسيد: كيستي؟ گفت: از شيعيان علي(عليه السلام) و فرزند او. پرسيد: چرا نامه را از بين بردي؟ پاسخ داد: تا از محتويات آن آگاه نشوي.

پرسيد: نامه از كه و براي چه كسي بود؟ گفت: از حسين بن علي(عليه السلام) براي گروهي از اهل كوفه كه نام آنها را نمي دانم. ابن زياد خشمگين شد و گفت: هرگز از من جدا نمي شوي تا مرا از نام آنان آگاه سازي و يا بر فراز منبر بروي و حسين و پدر و برادرش را ناسزا بگويي، يا آن كه تو را كشته، قطعه قطعه مي سازم.

قيس گفت: نام آنان را به تو نخواهم گفت. ولي ناسزاگويي بر حسين و برادرش را مي پذيرم.

آن گاه به دستور ابن زياد بر فراز منبر رفت و پس از حمد و ثناي الهي و درود بر پيامبر خدا(صلي الله عليه وآله و سلم) حضرت علي(عليه السلام) و فرزندش را ستود و بر عبيدالله بن زياد و پدرش و خاندان بني اميه، لعن و نفرين نمود و فرياد برآورد و گفت: اي مردم! من فرستاده حسين بن علي هستم و او را در حاجز از بطن الرمه ترك كرده ام، به ياري اش بشتابيد.

ابن زياد پس از آگاهي از اين جريان، فرمان داد او را از بالاي قصرالاماره به پايين اندختند، چنان كه استخوان هايش در هم شكست و به درجه رفيع شهادت نائل شد[114].

ابن كثير در اين جا مي افزايد: عبدالملك بن عمير بجلي سر او را از تن جدا نمود. چون مورد اعتراض قرار گرفت، گفت: مي خواستم او را زودتر راحت سازم[115].

زماني كه خبر شهادت قيس در منزلگاه «عذيب الهجانات» به امام حسين(عليه السلام) رسيد. اشك از ديدگان مباركش جاري شد و اين آيه را قرائت فرمود: « فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا »[116] و پس از آن فرمود: پروردگارا! بهشت را جايگاه ما و آنان فرما و ما و آنان را مورد رحمت خويش قرار بده[117].

برخي گفت و گوي قيس با ابن زياد و كيفيت شهادت او را به عبدالله بن يقطر نسبت داده اند[118]. از اين رو ممكن است به نظر آيد كه اين دو يكي هستند.

17ـ نافع بن هلال جَمَلي مرادي

وي از اصحاب امير مؤمنان علي(عليه السلام) و امام حسين(عليه السلام) و از شهيدان كربلا است[119].

نام پدرش هلال بن نافع است و به مذحجي، جملي و مرادي مشهور مي باشد. نقل كرده اند كه وي مردي بزرگ، راز نگهدار، شجاع، قاري قرآن، حافظ و كاتب حديث بوده و درجنگ هاي جمل، صفين و نهروان شركت داشته[120].

او در منزلگاه «عذيب الهجانات» همراه چند تن ديگر به امام حسين(عليه السلام) پيوست.

پس از اين كه سپاه عمر بن سعد آب را بر اردوگاه امام حسين(عليه السلام) بست، امام(عليه السلام) برادرش عباس(عليه السلام) را به همراه شماري از اصحاب، از جمله نافع بن هلال، براي آوردن آب مأمور كرد. آنان در تاريكي شب به فرات رفتند و پس از درگيري شديد با نگهبانان، موفق شدند مقداري آب به خيمه ها برسانند[121].

در روز عاشورا، مردي به نام «مزاحم بن حريث» به جنگ او آمد و گفت: من بر دين عثمانم. نافع گفت: تو بر دين شيطان هستي، و آن گاه حمله كرد و او را از پاي درآورد. در اين هنگام «عمرو بن حجاج» فرمانده نيروهاي دشمن به سربازان خود گفت: آيا مي دانيد با چه كساني مي جنگيد؟ اينان دلاوران شهر و مردمي آگاه و شهادت طلب هستند. از اين پس با آنان جنگ تن به تن نكنيد[122].

برخي نقل كرده اند كه او و مسلم بن عوسجه با هم به ميدان رفتند و نافع اين رجز را مي خواند:

انا علي دين علي

اضربكم بمنصلي

ابن هلال الجملي

تحت عجاج القسطل [123]

«من پيرو دين علي(عليه السلام) و فرزند هلال جملي هستم.

با شمشير خود، در ميان گرد و غبار، شما را مي زنم.»

نوشته اند كه وي تيرانداز بود و نام خود را روي تيرها مي نوشت و به سوي دشمن پرتاب مي كرد[124]. بنابر نقلي او دوازده نفر و به نقلي ديگر هفتاد تن از نيروهاي دشمن را از پاي درآورد. و شماري را هم مجروح كرد.

سرانجام نافع دستگير شد، و او را نزد پسر سعد بردند. ابن سعد خطاب به او گفت: اي نافع چه چيز سبب شد كه اين گونه با خود رفتار كني؟ نافع، در حالي كه خون بر محاسن اش جاري بود، گفت: به خدا سوگند دوازده تن از ياران تو را كشتم و شماري را زخمي كردم و خود را بر اين كار سرزنش نمي كنم و اگر در بازوانم تواني مانده بود، نمي توانستند مرا اسير كنند.

عمر سعد به شمر گفت: سر از بدن او جدا كن! چون شمر شمشير كشيد، نافع گفت: اگر مسلمان بودي برايت دشوار بود كه خدا را در حالي ديدار كني كه خون من به گردنت باشد. خدا را سپاس مي گويم كه پايان كار ما را به دست بدترين آفريدگان خود سپرد. آن گاه به دست شمر شهيد شد[125].

18ـ هلال بن نافع

هلال از ياران امام حسين(عليه السلام) و از شهيدان كربلا است. وي فردي شجاع و تيراندازي ماهر بود. از ابومخنف نقل شده است كه اميرالمؤمنين علي(عليه السلام) به او آيين رزمي را آموخته بود[126].

وي در بين راه مكه به كربلا، به امام حسين(عليه السلام) پيوست و حضرت از او و همراهانش احوال مردم كوفه را پرسيد، و آنان در پاسخ گفتند: اشراف و بزرگان به جهت رشوه هاي كه گرفته اند عليه شما هستند و بقيه مردم، دلشان با شما ولي شمشيرشان عليه شما است[127].

هلال بن نافع از جمله كساني بود كه پس از شنيدن خبر شهادت «قيس بن مسهر» وبي وفايي كوفيان، برخاست و نسبت به امام(عليه السلام) اعلام وفاداري كرد. او طي سخناني گفت:

اي پسر دختر رسول خدا! مي داني كه جدّت پيامبر(صلي الله عليه وآله) نتوانست همه مردم را دوستدار خود گرداند و همه را به راه راست هدايت كند. در ميان اطرافيان آن حضرت، منافقاني بودند كه در ظاهر يار و مددكار او و در پنهان، خيانتكار و پيمان شكن بودند. گفتارشان در ظاهر از عسل شيرين تر ولي در نهان تلخ تر از «حنظل»[128] بود و كار او به اين منوال گذشت تا سرانجام از دنيا رفت و پدرت علي(عليه السلام) هم به همين حال بود و برخورد مردم با شما نيز، امروز همين گونه است و هر كس پيمان شكند به خود زيان رسانده و خدا از او بي نياز است.

[اي حسين(عليه السلام)] ما را به هر كجا كه خواهي ببر! به خدا سوگند از تقدير الهي باكي نيست و از ملاقات با پروردگار! ناخرسند نيستيم. ما بر اعتقاد خود راسخ و در ياري تو استواريم. هر كه تو را دوست بدارد او را دوست مي داريم و با دشمنانت دشمني مي ورزيم[129].

هلال از خواص اصحاب و از ياران نزديك امام(عليه السلام) بود. نقل كرده اند كه امام حسين(عليه السلام) در يكي از شب ها براي بررسي موقعيت ميدان نبرد، تنها از خيمه بيرون رفت. همين كه هلال متوجه شد، شمشير خود را برداشت و در پي حضرت حركت كرد. امام(عليه السلام) از او پرسيد: چرا همراه من آمدي؟ گفت: ترسيدم در اين تاريكي شب، گزندي از دشمن به شما برسد. فرمود: آيا دوست داري راه ميان اين دو كوه را در پيش گيري و خود را نجات دهي؟.

هلال با شنيدن اين سخن امام خود را روي پاهاي مبارك امام انداخت و بار ديگر اظهار وفاداري نمود[130].

او هنگامي كه احساس كرد اهل بيت امام حسين(عليه السلام) نگران وفاداري و استقامت اصحاب خود هستند، نزد حبيب بن مظاهر آمد و با مشورت او، اصحاب را در يك جا جمع كرد و آنان با شمشيرهاي كشيده و يك صدا به امام و اهل بيت او اطمينان دادند كه تا آخرين قطره خون خود از ايشان دفاع خواهند كرد[131].

پس از اين كه سپاه عمر بن سعد، آب را بر اردوگاه امام حسين(عليه السلام) بست و تشنگي بر كاروان امام(عليه السلام) چيره شد، آن حضرت برادرش عباس(عليه السلام) را فرا خواند و همراه سي تن از اصحاب، از جمله هلال بن نافع، در دل شب براي آوردن آب، روانه كرد. چون نزديك فرات رسيدند، «عمرو بن حجاج»، فرمانده نگهبانان پرسيد: كيستي؟ هلال گفت: پسر عموي تو از اصحاب حسين، آمده ام از اين آبي كه بر ما بسته ايد بنوشم. عمر گفت: بنوش كه گوارايت باد. هلال گفت: واي بر تو! چگونه مرا مي گويي آب بنوش در حالي كه حسين(عليه السلام) و اهل بيت و يارانش، از شدت خستگي در حال مرگ هستند! آن گاه هلال بر يارانش بانگ زد و وارد فرات شد و جنگي سخت درگرفت. آنان سرانجام موفق شدند مقداري آب به خيمه ها برسانند[132].

برخي نقل كرده اند كه هلال بن نافع تازه ازدواج كرده بود و چون روز عاشورا اراده ميدان كرد، همسرش او را از رفتن منع نمود، ولي او بر ياري امام(عليه السلام) اصرار ورزيد، و چون امام حسين(عليه السلام) از قضيه آگاه شد، به هلال فرمود: همسرت نگران است و من دوست ندارم در جواني به فراق يكديگر مبتلا شويد. [اگر مي خواهي عيالت را بردار و از اين بيابان برو].

هلال گفت: اي پسر رسول خدا! اگر در سختي تو را رها كنم و سراغ عيش و نوش خود بروم، فرداي قيامت پاسخ جدت محمد(صلي الله عليه وآله) را چه بگويم[133]؟!

او پس از اجازه از امام(عليه السلام) به ميدان شتافت و در حالي كه رجز مي خواند تيرهاي خود را در كمان مي گذاشت و به سوي دشمن پرتاب مي نمود. نقل كرده اند كه او هشتاد تن از نيروهاي دشمن را هدف قرار داد و به هلاكت رسانيد[134].

زماني هم كه تيرهاي تركشش به پايان رسيد، دست به شمشير برد و در غالب رجزي چنين گفت:

من جواني از اهل يمن و از قبيله بجيله هستم. آيين من آيين حسين و علي(عليهما السلام) است.

اگر امروز كشته شوم، آرزوي من همين است و پاداش خود را خواهم ديد[135].

مردي از سپاه ابن سعد، به نام «قيس»، به جنگ او آمد. هلال او را مهلت نداد و به خاك افكند و با تيغ بر سپاه كوفه حمله كرد و سيزده تن از آنان را از پاي درآورد. آن گاه انبوه لشكر اطراف او را گرفتند و بازوان او را در هم شكسته، اسيرش كردند و سرانجام به دست شمر بن ذي الجوشن به شهادت رسيد[136].

19ـ وهب بن عبدالله

وهب، جوان زيباروي، نيك خوي، پرهيزكار، مؤمن و مردي شجاع از اهل كوفه بود. وي در روز عاشورا بيست سال داشت و از داماديش هفده روز مي گذشت[137].

محبت خانواده ... عشق ولايت

در آن هنگام كه ياران باوفاي ابي عبدالله الحسين(عليه السلام) به دنبال وفاي به ميثاقشان با مولاي خويش بودند. مادر وهب، نزد پسرش آمد و با دستان خود او را مهياي نبرد نمود و به او گفت: از تو راضي نمي شوم مگر اين كه به ميدان روي و به مجاهده در راه حسين(عليه السلام) بپردازي.

وهب در روز عاشورا به ميدان نبرد روي نهاد و مبارزه جانانه اي انجام داد، و گروهي از پيمان شكنان كوفه را به خاك و خون كشيد. پس از آن به سوي خيمه ها بازگشت و به مادر خود گفت: آيا از من راضي شدي؟ مادرش رو به او كرد و گفت: پسرم بدان كه از تو راضي نمي شوم مگر اين كه جان خود را در راه مقدس امام حسين(عليه السلام) فدا كني و پيش روي اين آقا كشته شوي.

همسرش كه از ديدن اين صحنه بي تاب شده بود رو به او كرد و گفت: تو را به خدا قسم مي دهم كه ديگر به ميدان نروي و مرا بيوه نكني و به درد مصيبت و هجران خود مبتلا نكني.

مادرش گفت: اي فرزندم، از تقاضاي همسرت روي گردان و هرچه زودتر به ميدان برو و در راه ياري امام حسين(عليه السلام) خود را فدا كن تا شفاعت جدش در قيامت شامل حال تو گردد. وهب، پس از اين گفتگوها، مجدداً با رشادت و روحيه تازه اي، به ميدان رفت و نوزده سرباز سواره و دوازده پياده را از دم تيغ گذراند[138].

در اين گير و دار بود كه دو دستش را از بدن جدا كردند. همسرش كه شاهد اين صحنه بود، بي اختيار شد و در حالي كه عمود خيمه اي را در دست داشت به طرف او شتافت و گفت: اي وهب! مادر و پدرم فدايت شوند! تا آخرين نفس به مبارزه بپرداز و از حريم رسول الله(صلي الله عليه وآله) دفاع كن. و با همين حال خود را به او رساند. وهب با ديدن همسرش به او گفت كه به خيمه ها بازگردد، پاسخ داد: من باز نخواهم گشت و كنار تو مي مانم تا اين كه همراه تو در خون خود غوطه ور شوم. حضرت ابي عبد الله(عليه السلام) با ديدن اين صحنه به همسر وهب فرمودند:

از اهل بيت من جزاي خير نصيب تو گردد، حال به سراپرده زنان بازگرد تا خدا تو را رحمت نمايد.

پس از اين دستور امام بود كه همسر وهب، به سوي خيام و نزد زنان بازگشت، در حالي كه وهب را مي ديد كه چگونه تا آخرين لحظه، مبارزه كرد و به شهادت رسيد[139].

سرانجام پس از آن كه هفتاد زخم بر وي وارد شد سرش را بريدند و نزد مادرش انداختند. مادر، خون از چهره اش پاك مي كرد و مي گفت:

«ستايش مخصوص خدايي است كه رويم را سفيد و چشمانم را به شهادت فرزندم در ركاب امام(عليه السلام) روشن كرد... گواهي مي دهم كه يهود و نصاري و مجوس در كليسا و آتش كده هاي خود از شما بهترند».

آن گاه سر را به سوي سپاه يزيد انداخت، كه به يكي از سپاهيان اصابت كرد و او را به هلاكت رساند[140].

آیات قران و امام حسین علیه السلام _ قسمت سوم

binolharamain — Fri, 19 Dec 2008 18:22:18 GMT


	بشارت داده شدگان به بهشت
	قيما لينذر ………….اجرا حسنا تا با اين كتاب خلق را ………….. نيكو بشارت دهند از ابن عباس نقل شده است: حضرت محمد (ص) بشارت مي‌دهد به حضرت علي(ع) ، جعفر، عقيل،‌حمزه و حضرت فاطمه(س) و حضرت امام حسن(ع) و حضرت امام حسين(ع) سوره سوره انبيا آيه 2
	منبع : بحارالانوار، ج 41، ص 17


	بلندمرتبگان
	قال يا بليس….. من العالمين خدا به شيطان فرمود…………..از بلند رتبگان بودي؟ از ابوسعيد خدري نقل شده است كه گفت: در خدمت پيامبر (ص) نشسته بوديم كه ناگهان مردي آمد و عرض كرد: اي رسول خدا مرا درباره فرمايش خدا به ابليس خبر ده . اي پيامبر خدا آنان كه از فرشتگان برترند چه كساني مي‌باشند؟ پيامبر(ص) خدا فرمود: من و علي(ع) و فاطمه(س)و حسن(ع) و حسين(ع) دو هزار سال پيش از آنكه خداوند آدم را بيافريند در سرادق عرش در حال تسبيح خدا بوديم و فرشتگان هم به پيروي از ما به تسبيح مشغول بودند، پس هنگامي كه خداوند آدم را آفريد فرشتگان را فرمان داد تا او را سجده كنند و ما را امر به سجده ننمود،‌پس تمام ملائك جز ابليس سجده كردند و او از سجده امتناع ورزيد، پس خداوند فرمود آيا تكبر نمودي يا از بلند مرتبگان بودي، يعني آنكه از اين پنج تن كه نامهايشان در سرادق عرش نوشته شده است. سوره سوره انبيا آيه 75
	منبع : بحارالانوار ،‌ ج 15 ، ص 21


	پاداش تقوا و ايمان
	يا ايها الذين …………… الله غفور رحيم اي كساني كه به حق گرويد …………….. خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. امام صادق(ع) فرمود: منظور از كفلين حسن(ع) و حسين(ع) مي‌باشند. سوره سوره انبيا آيه 28
	منبع : بحارالانوار، ج 9، ص 242

سیره اخلاقی امام حسین علیه السلام _ فضائل و سیره فردی

binolharamain — Fri, 12 Dec 2008 12:20:18 GMT

احسان به قدر معرفت و بينش

روزى يك نفر از اعراب بيابان محضر حضرت حسين (ع) آمد و گفت: يابن رسول الله به يك خونبهاى كامل ضامن شده و از پرداخت آن عاجز شده‏ام، پيش خود گفتم: بروم مشكل خود را پيش بزرگوارترين مردم مطرح كنم و از او كمك بطلبم و از اهل بيت رسول الله، اصيل‏تر و بزرگوارتر نيافتم، لذا مشكل خودم را محضر شما آورده‏ام.

امام (ع) فرمود: اى برادر عرب سه مسأله از تو خواهم پرسيد اگر از يكى جواب بدهى يك سوم مال را به تو خواهم داد و اگر از دو مسأله جواب دادى دو سوم مال و در صورت جواب به هر سه مسأله، همه خونبها را به تو خواهم داد.

اعرابى گفت: يابن رسول الله (ص) آيا مثل تو از مثل من مى‏پرسد حال آنكه تو از اهل علم و شرف هستى؟ امام (ع) فرمود: بلى از جدم رسول خدا (ص) شنيدم، مى‏فرمود: «المعروف بقدر المعرفة» احسان به اندازه معرفت بايد باشد.

اعرابى گفت: حالا كه اين طور است بپرسيد اگر توانستم جواب مى‏دهم وگرنه از شما مى‏آموزم و لاقوة الا بالله.

امام (ع) فرمود: «أَىّ الاعمالِ أفضل؟»كدام عمل از همه اعمال افضل است؟ اعرابى جواب داد: «الايمان بالله» ايمان به خدا، امام فرمود: «فما النجاة من المهلكة؟»نجات از هلاكت كدام است؟ جواب داد: «الثقة بالله» اعتماد به خدا.

امام (ع) فرمود: كدام چيز مرد را زينت مى‏دهد؟ «فما يزيّن الرجل» گفت: علم كه توأم با حلم باشد.

فرمود: اگر آن نباشد كدام چيز زينت است؟

گفت: مال كه توأم با مروت و مردانگى باشد.

فرمود: اگر آن هم نباشد، كدام چيز زينت مرد است؟

جواب داد: فقر توأم با صبر و خويشتن دارى.

فرمود: اگر آن هم نباشد، ديگر چه چيز زينت انسان است ؟

جواب داد: صاعقه‏اى كه از آسمان بيافتد و او را بسوزاند، كه او به اين صاعقه اهل است .

حضرت خنديد و كيسه‏اى به اعرابى داد كه هزار دينار در آن بود، و انگشتر مباركش را نيز به او داد كه نگين آن به دويست درهم مى‏ارزيد، فرمود: دينارها را به طلبكاران خود بده، انگشتر را نيز صرف مخارج خودت بكن. اعرابى آنها را گرفت و اين آيه را خواند: «الله اعلم حيث يجعل رسالته» 1

دست بخشش گر

يك نفر عرب بيابانى داخل مدينه شد و گفت: بزرگوارترين كس در اين شهر كيست؟ او را به امام حسين صلوات الله عليه دلالت كردند، عرب داخل مسجد شد، ديد ابا عبدالله (ع) نماز مى‏خواند، او در مقابل حضرت ايستاد و چنين گفت:

لم يَخِب الان من رجاك و من

حرّك من دون بابك الحلقة

انت جواٌد و انت معتمدٌ

ابوك قد كان قاتل الفسقة

لو لاالذى كان من اوائلكم

كانت علينا الجحيم منطبقةً

هر كه امروز تو را اميد دارد و حلقه در تو را حركت دهد، نااميد نمى‏شود، تو اهل بخشش و اهل اعتمادى، پدرت على (ع) قاتل فاسقان بود اگر دين اسلام توسط گذشتگان شما عرضه نمى‏شد، جهنم ما را احاطه مى‏كرد.

امام (ع) با شنيدن اشعار او دانست كه انتظار كمك و مساعدت دارد، لذا به قنبر فرمودند: از مال حجاز چيزى مانده است؟ گفت: چهارهزار دينار مانده، فرمود: آنها را بياور كسى كه از ما سزاوارتر است آمده است آنگاه دو تا برد (لباس) خود را بيرون آورد، پولها را در آن پيچيد و از لاى دو آنها را بيرون آورد و به اعرابى داد، زيرا كه از او شرم مى‏كرد و چنين فرمود:

خذها فانى اليك معتذر

و اعلم بانى عليك ذو شفقة

لو كان فى سيرنا الغداة عصاً

امست سمانا عليك مندفقةً

لكن ربب الزمان ذو غِيَر

والكف منى قليلة النفقة

بگير اين پولها را، من از تو اعتذار مى‏كنم، بدان كه من به تو دلسوز و مهربانم، اگر در زندگى امروز، عصاى حكومت در دست ما بود، آسمان بخشش ما بر تو بسيار مى‏باريد، ليكن حوادث روزگار كارها را عوض مى‏كند، دست من از احسان كوتاه است .

اعرابى پولها را گرفت و گريست، امام فرمود: گويا عطاى ما را كم حساب كردى؟ گفت: نه، علت گريه‏ام آنست كه چگونه مرگ اين بخششگر را از بين خواهد برد.2

در خانه فقراء

عبدالرحمن خزاعى نقل مى‏كند روز عاشورا در پشت جناره پاك امام حسين (ع) زخمى ديده شد كه زخم سلاح نبود، از امام زين‏العابدين (ع) از علت آن پرسيدند، فرمود: «هذا مما كان يحمل الجراب على ظهره الى منازل الارامل و اليتامى و المساكين» 3

يعنى اين زخم اثر انبانهاست كه پدرم صلوات الله عليه بر دوش مى‏گرفت و به خانه بيوه زنان، يتيمان و فقرا، طعام مى‏برد، آرى انسانها كامل و برگزيدگان خدا چنين بوده‏اند.

پى نوشتها:

1- ناگفته نماند: شيخ مفيد در ارشاد امام سجاد (ع) را على اكبر فرموده و على بن الحسين (على اكبر مشهور) را كه در كربلا شهيد شد على بن الحسين الاصغر گفته است، مرحوم سيد محسن امين صاحب اعيان الشيعه براى آن حضرت شش پسر و سه دختر گفته است و نيز گويد: مشهور آن است كه: شهيد كربلا على اكبر بود. و امام سجاد (ع) على اصغر، سيره ائمه ج 3 ص 49.

2- بحار ج 44 ص 196.

3- مناقب ابن شهر آشوب ج 4 ص .66 بحار ج 44 ص 190.

4- بحار ج 44 ص 190.

ماخذ مطالب : کتاب خاندان وحى، سيد على اكبر قريشى، ص 334 - 337

شرح حال اصحاب امام حسین علیه السلام _ 10

binolharamain — Wed, 10 Dec 2008 04:09:18 GMT

13ـ عابس بن ابي شبيب شاكري

او از ياران باوفاي امام حسين(عليه السلام) و به قولي از خاصان امام علي(عليه السلام) بود. عابس از دلاوران، سخنوران، عابدان و شب زنده داران شيعه بود[96]. او از قبيله «شاكر» تيره اي از «بني همدان» بود. امام علي(عليه السلام) درباره اين قبيله ـ بني شاكر ـ در جنگ صفين فرمود: اگر شمار آنان به هزار نفر مي رسيد، خداوند متعال به شايستگي عبادت مي شد. آن ها از دليران و جنگجويان عرب بودند كه در قبيله «بني وادعه» از همدان سكونت داشتند[97].

به گفته برخي از معاصرين، هنگامي كه امام حسين(عليه السلام) مي خواست نماز ظهر عاشورا را اقامه كند، وي مقابل آن حضرت ايستاد و بدن برهنه خود را سپر تيرهاي بلا ساخت[98].

عابس نخستين كسي بود كه در منزل مختار، زماني كه نامه امام حسين(عليه السلام) قرائت مي شد، به پاخاست و پس از حمد و ثناي خداوند متعال خطاب به حضرت مسلم گفت:

من درباره مردم به شما خبر نمي دهم، و نمي دانم نيّتشان چيست. و از جانب آن ها وعده فريبنده نمي دهم. به خدا قسم از چيزي كه درباره آن تصميم گرفته ام سخن مي گويم. هنگامي كه دعوت كنيد مي پذيرم، و همراه شما با دشمنانتان مي جنگم و با شمشير از شما دفاع مي كنم تا به پيشگاه خداوند بروم و از اين كار جز ثواب چيزي نمي خواهم[99].

پس از بيعت كوفيان با حضرت مسلم(عليه السلام) عابس به همراه «شؤذب» به عنوان پيك، نامه آنان را به امام حسين(عليه السلام) رساند.

دلاور شهيد

روز عاشورا، زماني كه آتش جنگ شعله ور شد، و برخي از ياران ابي عبدالله(عليه السلام) به شهادت رسيدند. عابس به شؤذب گفت: مي خواهي چه كار كني؟ گفت: همراه تو در كنار پسر رسول خدا(صلي الله عليه وآله) مي جنگم تا كشته شوم. عابس گفت: ... امروز بايد با تمام توان براي سعادت خويش تلاش كنيم. زيرا فردا روز حساب است نه روز عمل. آن گاه عابس به خدمت امام(عليه السلام) رسيد و گفت:

اي اباعبدالله! هيچ كس در روي زمين نزد من از شما عزيزتر و محبوب تر نيست. اگر مي توانستم با چيزي بهتر از جانم از شما دفاع كنم، دريغ نمي كردم. درود بر تو اي اباعبدالله! خداوند را گواه مي گيرم كه در راه تو و پدرت استوار هستم. سپس با پيشاني مجروح و با شمشير بركشيده به سوي ميدان شتافت.

عاشق عريان

«ربيع بن تميم همداني»، از سران سپاه عمر سعد مي گويد: «زماني كه عابس را ديدم شناختم. زيرا او را در جنگ ها ديده بودم. فرياد زدم، اي مردم! اين شخص، شير شيران است، او فرزند ابي شبيب است. هيچ كس از شما سوي وي نرود. عابس مكرّر فرياد مي زد، آيا مردي وجود ندارد كه با مردي مبارزه كند؟ (اما) كسي به ميدان نرفت، تا ابن سعد فرمان داد او را سنگ باران كنند. عابس چون ديد (كه كسي جرأت مبارزه و روياروي با او را ندارد و تنها) از هر طرف به او سنگ پرتاب مي شود، زره از تن بيرون آورد و كلاه خود از سر بيفكند و بر آن ها حمله كرد.

به خدا قسم ديدم او بيش از دويست تن را هلاك كرد. سرانجام در قلب ميدان و محاصره دشمن به درجه شهادت نايل گشت. سر او را در دست چند نفر ديدم كه هر كدام ادعا مي كرد، وي او را كشته است. تا اين كه سرانجام عمر سعد گفت: مشاجره نكنيد. هيچ كس نتوانست او را به تنهايي بكشد. شما همگي با هم توانستيد او را بكشيد. با اين سخن نزاع و كشمكش آن ها خاتمه يافت»[100].

مرحوم شيخ عباس قمي، درباره او گفته است:

درود بر تو اي عابس بن ابي شبيب شاكري! گواهي مي دهم آن چه (از مصائب) بر رزمندگان بدر و مجاهدين راه خدا گذشت بر تو نيز وارد شده است[101].

14ـ عبدالله بن عفيف ازدي

عبدالله، از شيعيان امام علي(عليه السلام) بود كه در جنگ جمل و صفين همراه آن حضرت شركت داشت. وي چشم چپش را در جنگ جمل و چشم راستش را در جنگ صفين از دست داده بود. عبدالله در مسجد اعظم كوفه تا شب هنگام سرگرم نماز بود و پس از فراغت از نماز به خانه باز مي گشت.

پس از شهادت مظلومانه ابي عبدالله(عليه السلام)، روزي در مسجد كوفه نداي نماز جماعت داده شد و مردم در مسجد اعظم اجتماع كردند. ابن زياد به منبر رفت و گفت: سپاس خداي را كه حق را آشكار و اميرالمؤمنين يزيد و پيروان او را ياري نمود و دروغ گو پسر دروغ گو، حسين بن علي، و شيعيان او را كشت.

عبدالله با شنيدن اين سخنان گزاف عبيدالله طاقت نياورد و برخاست و گفت: اي پسر مرجانه! دروغ گو و پسر دروغ گو، تو و پدرت و آن كسي است كه تو را والي كوفه كرد و پدر او است. اي پسر مرجانه! فرزندان پيامبران را مي كشيد و سخن راستگويان را مي گوييد[102]؟

ابن زياد با شنيدن اين سخنان بسيار خشمگين شد و گفت: گوينده اين حرفها چه كسي بود؟

عبدالله گفت: من بودم، اي دشمن خدا! فرزندان پاك (رسول خدا) را كه خداوند آن ها را از هرگونه آلودگي پاك و منزه گردانيده، مي كشي و به گمانت هنوز مسلماني!

كجايند فرزند مهاجر و انصار كه از اين ناپاك، كه رسول خدا(صلي الله عليه وآله) او و پدرش را لعن كرده، انتقام بگيرند[103]؟!

اين سخن بر خشم ابن زياد افزود و گفت: وي را نزد من آوريد. در پي اين ماجرا عده اي از جوانمردان قبيله ازد برخاستند و عبدالله را نجات دادند و نزد خانواده اش بردند[104].

پس از آن، ابن زياد فرمان داد: برويد اين نابيناي ازدي را، كه خداوند دلش را همانند چشمش كور گرداند، نزد من بياوريد. لذا جمعي بدين منظور مأمور شدند. چون خبر به طايفه ازد رسيد، جمع شدند و قبيله هاي يمن به آنها پيوستند تا مانع دستگيري عبدالله شوند. چون خبر اجتماع آنان به ابن زياد رسيد قبيله «مُضَر» را به همراهي محمد بن اشعث به جنگ آن ها فرستاد. در پي اين تحركات، جنگ سختي بين آن ها برپا شد و گروهي از اعراب كشته شدند، تا آن كه طرفداران ابن زياد به خانه عبدالله رسيدند. درب خانه را شكستند و وارد شدند. دختر عبدالله فرياد زد: پدر، دشمن به تو نزديك شده است، مواظب باش. عبدالله گفت: نترس، شمشيرم را بده. دختر عبدالله شمشير را به وي داد و او به دفاع از خود پرداخت.

دختر عبدالله گفت: اي پدر كاش من مرد بودم و در كنار تو با اين مردم زشتكار كه كشندگان عترت پيامبرند مي جنگيدم.

سپاه از هر طرف بر عبدالله هجوم آوردند و او آن ها را از خود دور مي كرد و هيچ كس نمي توانست بر او پيروز شود. از هر طرف كه حمله ور مي شدند، دخترش او را با خبر مي‌نمود. تا آن كه بر فشار حمله‌ها افزوده شد و از هر سو وي را محاصره كردند، عبدالله شمشير خود را مي چرخانيد و در شعري مي گفت:

سوگند ياد مي كنم! اگر چشم داشتم راه دسترسي به من بر شما تنگ مي شد.

برخي آورده اند: با آن كه او نابينا بود پنجاه سوار و بيست و سه پياده را از پاي درآورد [105].

دشمنان پيوسته با عبدالله جنگيدند تا آن كه در نهايت وي را دستگير نموده و نزد ابن زياد بردند، چون ابن زياد او را ديد گفت: سپاس خداوندي را كه تو را خوار گردانيد!

اي دشمن خدا، درباره عثمان چه مي گويي؟

عبدالله او را دشنام داد و گفت: اي غلام بني علاج و اي پسر مرجانه! تو را با عثمان چه كار است؟ خوب يا بد و اصلاح يا افساد كرده باشد، خداوند وليّ خلق خويش است و ميان آن ها و عثمان به عدل و حق حكم خواهد كرد، وليكن تو از خودت و پدرت و از يزيد و پدرش از من بپرس.

ابن زياد گفت: از تو چيزي نخواهم پرسيد تا آن كه تو را به كام مرگ فرو افكنم.

عبدالله پس از حمد و ثناي الهي گفت: پيش از آن كه تو از مادر متولد شوي، من از خداوند درخواست شهادت را به دست ملعون ترين و مغضوب ترين افراد مي نمودم. ولي آن وقت كه چشمم را از دست دادم، نوميد گرديدم و اينك سپاس مي گويم خداوندي را كه پس از نوميدي مرا به مقصودم رساند و به من نشان داد كه دعاي گذشته ام به اجابت رسيده است[106].

آن گاه قصيده اي 29 بيتي در مدح امام حسين(عليه السلام) و ترغيب مردم به ياري و خونخواهي آن حضرت(عليه السلام) و نكوهش بني اميه با فصاحت كامل خواند. آن قصيده چنان زيبا و جالب بود كه ابن زياد در حالي كه هر بيت آن تيري بر قلبش بود، به دقت گوش مي‌كرد. چون اشعار وي به پايان رسيد[107]، ابن زياد دستور داد او را گردن زدند و بدنش را در مكاني به نام «سبخه» و به نقلي در مسجد به دار آويختند.

در «منتخب طريحي» آمده است: كسي كه در مجلس حاضر بود، چنين گفته است: در آن هنگام آتشي از كاخ ابن زياد به بيرون شعله كشيد كه ابن زياد از ديدن آن بيمناك شد و از تخت پايين آمد و به يكي از خانه هايش رفت[108].

15ـ عبدالله بن عمير كلبي

ابووهب عبدالله بن عمير، از اصحاب اميرالمؤمنين و امام حسين(عليهما السلام)، مردي شريف، قهرمان، شجاع، ستبربازو، بلند قامت، سيه چرده و فراخ چشم بود. وي و همسرش، ام وهب، از تيره «نمر بن قاسط» كنار چاه «جُعد» در محله بني همدان كوفه ساكن بودند.

چند روز قبل از واقعه عاشورا، عبدالله بن عمير ديد كه گروهي در «نُُخيله» رژه مي روند. چون سبب آن را جويا شد، گفتند كه آن ها را براي جنگ با امام حسين(عليه السلام) فرزند فاطمه(سلام الله عليها) دختر پيامبر(صلي الله عليه وآله) مي فرستند. گفت: به خدا سوگند، من جنگ با مشركان را بسيار دوست مي داشتم و هم اكنون اميدوارم كه ثواب جنگ با اين مردمي كه براي كشتن پسر دختر پيامبر(صلي الله عليه وآله) مي روند، بيش از ثواب پيكار با مشركان بوده باشد.

آن گاه نزد همسرش آمد و آنچه را شنيده بود به همراه تصميم خود با وي در ميان نهاد. همسرش گفت: هدف خوبي در پيش گرفته اي، خداوند تو را به آن برساند و به بهترين راه راهنمايي نمايد! اين كار را انجام بده و مرا نيز همراه خود ببر.

عبدالله با همسرش شبانه (از كوفه) بيرون آمد و خود را به امام حسين (عليه‌السلام) رساند. و نزد آن حضرت ماند[109]. به نقلي هم شب هشتم محرم خود را به امام حسين (عليه‌السلام) رساند و تا روز عاشورا در كنار آن حضرت ماند[110].

شيرمرد كربلا

روز عاشورا پس از آغاز جنگ با پرتاب تير توسط عمر سعد و سپس تيزاندازي لشكر او به سوي ياران امام حسين(عليه السلام)، «يسار» غلام زياد بن ابي سفيان (ابن ابيه) و «سالم» غلام عبيدالله بن زياد بيرون آمدند و گفتند: چه كسي حاضر است با ما به مبارزه برخيزد؟ حبيب بن مظاهر و برير بن خضير، برخاستند. امام حسين(عليه السلام) فرمود: بنشينيد. در اين هنگام عبدالله بن عمير برخاست و عرض كرد: اي اباعبدالله! رحمت خدا بر تو باد! اجازه فرما من به جنگ آن ها بروم. امام حسين(عليه السلام) كه وي را مردي سيه چهره، بلند قامت، ستبربازو و فراخ چشم مشاهده كرد، فرمود: «به گمانم براي حريفان هماوردي كُشنده باشد».

عبدالله به سوي آن ها رفت. آن دو گفتند: تو كيستي؟ عبدالله نسب خويش را بيان كرد. گفتند: ما تو را نمي شناسيم. (بگو) زهير بن قين يا حبيب بن مظاهر به جنگ ما بيايند. عبدالله به يسار كه جلوتر از سالم و آماده نبرد بود گفت: اي زنازاده! تو ميل مبارزه با ديگري را داري؟، حال آن كه كسي كه به جنگ تو آمده از تو بهتر است! (پس از آن) عبدالله حمله كرد و با شمشير يسار را از پاي درآورد.

در آن هنگام كه مشغول شمشير زدن به يسار بود، سالم به وي حمله كرد و او را صدا زده، گفت: «برده به سوي تو آمد». ولي عبدالله اعتنايي به او نكرد. سالم نزديك شد و با پيشدستي، ضربه اي زد كه عبدالله با دست چپ خويش جلوي آن را گرفت، و در پي آن انگشتان چپش قطع شد. پس از آن عبدالله بر او نيز حمله كرد و با ضرباتي چند به هلاكتش رسانيد. سپس در حالي كه آن دو را كشته بود، رجزي خواند و به سوي سپاه ابي عبدالله(عليه السلام) باز گشت.

در اين هنگام، ام وهب عمود خيمه را برداشت و به طرف همسرش رفت و خطاب به وي گفت:

پدر و مادرم به فدايت! در راه فرزندان پاك پيامبر(صلي الله عليه وآله) جنگ كن.

عبدالله به سوي وي آمد تا او را به خيمه بازگرداند. اما ام وهب پيراهن وي را گرفت و گفت: رهايت نخواهم كرد تا به همراه تو جان بسپارم.

امام حسين(عليه السلام) با ديدن اين صحنه، آن زن را صدا زد و فرمود: خداوند به شما خاندان، پاداش نيك عطا فرمايد و تو را رحمت كند! نزد زنان برگرد و در كنار آن ها بنشين كه بر زنان جهاد [واجب] نيست. و ام وهب نزد زنان بازگشت.

در اين هنگام «عَمرو بن حجاج زبيدي» به جناح راست (سپاه امام حسين عليه السلام) حمله كرد. اصحاب در برابر وي به ايستادگي پرداختند و او را زخمي نمودند.عبدالله بن عمير كه در سمت چپ بود، جنگ سختي كرد و در آن جناج دو تن ديگر از (سپاه) دشمن را نيز از پاي درآورد. تا اين كه در نهايت «هاني بن ثبيت حضرمي» و «بكير بن حيّ تميمي» به وي حمله كردند و او را به شهادت رساندند[111].

پس از آن سواره و پياده نظام دشمن از جناح چپ و راست به ياران امام حسين(عليه السلام) حمله ور شدند و جنگ سختي ميان آن دو درگرفت و در پي آن بسياري از ياران امام(عليه السلام) كشته شدند و شمار كمي باقي ماندند. پس از فروكش شدن گرد و غبار ميدان، زن عبدالله از خيمه بيرون آمد و به طرف همسرش رفت و بالاي سر او نشست و گرد و خاك ميدان را از چهره او پاك نمود و در همان حال مي گفت: بهشت بر تو مبارك باد!.

شمر ناپاك با ديدن اين صحنه به غلامش، رستم، رو كرد و به او دستور داد تا آن زن را نيز از پاي درآود. غلام نيز در پي دستور اربابش، با عمود خيمه به آن زن پاكدامن حمله كرد و سر او را شكافت، و آن زن در جا، جان سپرد[112].

آیات قران و امام حسین علیه السلام _ قسمت پنجم

binolharamain — Sat, 17 May 2008 18:26:18 GMT


	تين و زيتون
	والتين و الزيتون قسم به تين و زيتون حضرت رضا(ع) فرمود: مراد از تين، امام حسن(ع) و مقصود از زيتون، امام حسين(ع) مي‌باشد. سوره تین آيه 1
	منبع : بحارالانوار، ج 24، ص 107


	جايگاه نيكان
	ان الابرار لفي ………………… ينظرون محققا نيكوكاران به بهشت و نعمتهاي خدا را مي‌نگرند حضرت صادق (ع) فرمود: آنان رسول خدا (ص) و امير مؤمنان(ع) و فاطمه(س) و حسن(ع) و حسين(ع) و ائمه مي‌باشند. سوره طور آيه 22


	چنگ زدن به ريسمان الهي
	لااكراه في الدين ……………… الله سميع عليم كار دين به اجبار نيست……………. و خداوند شنوا و دانا است جابر از حضرت باقر (ع) نقل مي‌كند كه فرمود: پيامبر خدا (ص) فرمود: هركس كه بخواهد به رشته محكم خدا چنگ بزند، همان كه خداوند تعالي در كتابش بيان كرده است ، پس به ولايت بگيرد علي بن ابي‌طالب(ع) و حسن(ع) و حسين(ع) را كه خداوند از فراز عرش خود آن دو را دوست مي‌دارد. سوره طور آيه 256
	منبع : كامل الزيارات، ج 49 ، ص 6